خانه / شعر های عاشورایی / متن ادبی / آیه‌ی متشابه خلقت(سیدحبیب حبیب پور)

آیه‌ی متشابه خلقت(سیدحبیب حبیب پور)

کوچه ـ کوچه‌ی دل‌ها و محله محله جان‌ها به یاد توست که با کتیبه های سوگ، سیاهپوشند.
ای تکرار مظلومیت هابیل! و ای آینه ی تنهایی یحیی!
شفق از آن لحظه‌ی سرخ تاریخ به حرمت تو به خون نشست و غروب، به پیکرخونین تو اقتدا کرد و به سرخی گرایید.
مظلومیت، بزرگترین نشانه ی توست و غربت، شناسنامه‌ی نسلی که تو به آن افتخار می‌کردی.
تنهاترین لحظه‌هایمان با یاد تنهایی تو آرام می‌گیرند و غمبارترین روزهایمان با خاطره‌ی داغ تو به تسلی پیوند می‌خورند.
نمی دانم تو دردی یا درمانی؟
اگر درد نیستی چرا این‌همه شعله داری و جان‌ها را به آتش می‌کشی؟ و چرا این‌همه سوز داری و دل‌ها را به سوختن می‌کشانی؟ و اگر دوا نیستی چرا هر قلب آشفته به نام تو آرام می گیرد و هر جان متزلزل به یاد تو به اطمینان دست می‌یابد.
تو دردی هستی که درمانی و درمانی هستی که دردی.
تو جمع اضدادی .
عشقی پر از خروش.
مهری سرشار از صلابت و مظلومیتی لبریز از حقانیت.
تو آیه‌ی متشابه خلقتی که جز اهل دل نخواهندت دریافت و جز جان‌های پاک به مرتبه‌ات نخواهند رسید.
ای نشانه بی نظیر پروردگار!
شمه‌ای از آن معرفت نیز در جان ما جاری کن تا به ذره‌ای از خورشید تو دست یابیم .
آمین یا حسین!

سیدحبیب حبیب پور

telegram

همچنین ببینید

امشب کسی سراغ تو را نمی‌گیرد…

امشب کسی سراغ تو را نمی‌گیرد جز آن مرد بیمار جزامی‌ که تمام شب را ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *