سكينه(س)

حضرت سکینه دخترامام حسین(ع) وحضرت رباب است. نام او آمنه (هم نام جد پدرش آمنه بنت وهب) یا امینه وسکینه لقب اوست. وی ازبانوان زاهده وعالمه عصرخود بود که به عقل واخلاق وفصاحت وعبادت شهرت داشت واز بهترین شعرای زمان خویش به شمار مي‌آمد.

 امام حسین(ع) به دخترش سکینه علاقه زیادی داشت و درباره او ومادرش فرمود:«به جان تو قسم٬ خانه‌ای که سکینه ورباب درآن باشند، دوست دارم.» درفضايل اين مخدره كافي است كه حضرت سيد الشهدا او را خيرة النسوان خطاب فرمود چنانكه نقل شده در روز عاشورا ودر هنگام وداع سكينه به طرف پدر آمددر حالي‌كه مي‌گريست.آن حضرت سكينه را به سينه چسباند واشك‌هايش را باآستين پاك نمود وفرمود: «وإذا قتلتُ فأنتِ اولي بالذيتأتينَهُ يا خيرة النسوانِ » نقل است درهنگام ورود به شام آن بانو از يكي از يارن رسول خدا(ص) كه در آنجا حضور داشت خواست تا به شخصي كساني كه سرها را حمل مي‌كنند بگويد كه نزديك حرم حركت نكنند تا مردم به تماشاي سرها مشغول شوند وبه حرم رسول خدا نظر نكنند. آن بانو نيز يكي از بزرگترين پيام آوران واقعه‌ي كربلا بود و از هر موقعيتي براي ذكر واقعه وروشنگري عليه بيداد وستم بني‌اميه بهره مي‌جست. حضرت سکینه پس از بازگشت از کوفه و شامدرخانه پدرخود تحت کفالت امام سجاد(ع) قرار گرفت. وی محضرسه امام (امام حسین(ع) ٬ امام سجاد(ع) ٬ امام باقر(ع) را درک کرد. درحدود هفتاد یا هشتاد سال زندگی کرد در سال117 هجری وفات یافت وطبق نقلی درشام وبه نقلي ديگر در مدینه منوره به خاک سپرده شد.

 منابع:
زنان عاشورا، سیداحمدرضا حسینی
روایت کربلا،تألیف حاج یدالله بهتاش
سکینه دخترامام حسین (ع)،ترجمه دکتر فیروز حریرچی زنان عاشورايي، زهرا يزدان پناه قره تپه