هديه‌ي روزه دار

كانَ أبو عًبدِاللهِ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ (ع) إذا صامَ يَتَطَيَّبُ بِالطّيبِ، و يَقولُ: الطّيبُ تُحفَةُ الصّائِمِ. ابا عبدالله امام حسين(ع) چون روزه مي‌گرفت، خود را با عطر، خوش بو مي‌كرد و مي‌فرمود: «بوي خوش، هديه‌ي روزه دار [به ديگران] است».

 منبع: حكمت نامه امام حسين(ع)، جلد2،ترجمه محمدى رى شهرى

بيم از خدا

گريستن چشم‌ها و بيمناكي دل‌ها از رحمت خداست.

منبع: حكمت نامه امام حسين(ع)، جلد2، ترجمه محمدى رى شهرى

بخشش

اَيُّهَاالناسُ! مَن جادَ سادَ، و مَن بَخِلَ رَذُلَ، و إنَّ أجوَدَ النّاسِ مَن أعْطي مَن لا يَرْجوهُ.

اي مردم! هر كس ببخشد، سروري مي‌يابد و هر كه بخل بورزد، به پستي مي‌گرايد. بخشنده ترين مردم كسي است كه به فردي ببخشد كه اميدي به او ندارد.

منبع: حكمت نامه امام حسين(ع)، جلد2، ترجمه محمدى رى شهرى

پيشگيرى از بيمارى

مَنْ اَكَلَ اِحدي' و عشرينَ زبيبةً حَمراءَ على الرّيق لَمْ يَجِدْ فى جَسَدِه شيئاً يَكْرَهُهُس

هر كس صبح ناشتا بيست و يك كشمش سرخ بخورد هيچ ناخوشى‌اى در بدنش نمى‌يابد. ( در جاى ديگر گفته است: جز به بيماري مرگ، بيمار نمى‌شود).

منبع: حكمت نامه امام حسين(ع)، جلد2،ترجمه محمدى رى شهرى

دنيا

امام حسين(ع) از پدرش امام على(ع)نقل مى‌كند كه: كَمْ مِنْ غافلٍ يَنْسِجُ ثَوْباً ليلبِسَهُ و اِنَّما هُوَ كَفَنُهُ و يبنى بيتا ليسكُنَهُ وَ انّما هُوَ موضِعٌ قَبْره

چه بسيار غفلت زده كه پارچه‌اى مى‌بافد و كفنش مى‌شود و خانه‌اى براى سكونت مى‌سازد و قبرش مى‌گردد.

منبع: حكمت نامه امام حسين(ع)، جلد2، ترجمه محمدى رى شهرى