واژه‌ی شگفت

شــگــفــت واژه‌ی ديـــوان كــربــلا بـانـو!

شــكــوه شــعــر مــن زار مــبـتــلا بــانـو

نـــگـــاه ســاده‌ی لــبــريــز ازتـــرنـم‌تــان

نـتمـانــده از دل نـوغـنـچــه‌هـا جدا،بـانـو

دلی درخت سری سربلـند،نـامـی سبـز

بــلـور روشـنـی وشـفـافـی ازصـفـا بـانـو

......

استعاره

غوغا نشست، شب پر از اشك و ستاره بود
چشمان دشت، خيره به ماهی كه پاره بود
تنهـاتـر از ســـكـوت، تــب آلـــوده مـضـطــرب
چشمی به خون نشسته در آن سوگواره بود
چشمی زلال و پــاك، رهـا، شعله می‌كشید
چشمی كه‌جنسش آتش‌وخشم وشراره بود
صـحــرا ز شـرم در دهـن شــب فـــرو تـپـیــد
بـــغـض فـــــرات، مـنـتـظـــر يــك اشـــاره بود

جاری ترين سرود

بانــــــوی مــــهربان غـــــزل زاده‌ی‌‌ مــــتـــيـــن
ای آفـــــتـــــاب بــــــافــــتـــه گــيسوی نازنين!
امـــــشــــب به نام چــــشـــم تو آغاز می‌كنم
شــــعــــری جــــديد با كــلماتی كه بعد از اين
تنديسی از شجاعت و عشـق و لطافت اسـت
تــــصــــويری از نـــجــــابـــتِ دريـــا، ام الـــبنين

لحظه‌ی باران
ديـــــگــــر غـــروب، قـصه به پايان رسيده‌بود
آرامش نــــخــــســت به طـــوفان رسيده‌بود
«خــــون مـــی‌گــــذشت از سر ايوان كربلا»
گرداب تا ميانه‌ی مــــيـــــدان رســـــيده بود
آن امــــتــــــحان تلخ كه خورشيد می‌گرفت

سرشته‌ی يقين

قــــرار بود كه با آب و گـــــل عــــجــــين بشوی
بــــــرای ايـــــن كه ســـفاليـنه‌ای گلين بشوی
پــــــيــــاله‌ای بــــشــــوی با شـــراب‌های مگو
و بـــــعـــــد هم نــــفــــس رب‌العالمين بشوی