جبرئيل سوخته بال

ايـــن اشــــك‌ها بـه پای شما آتشم زدند

شكـــر خـــدا بـــرای شـــمــا آتشم زدند

مـــن جبـــرئيـــل ســوختـه بالم، نگاه كن

معـــراج چشـــم‌های شـــمــا آتشم زدند

ســـر تا به پا خليل گلستان نشين شدم

هـــر جـــا كه درعـــزای شـما آتشم زدند

از آن طــــرف مــدينه و هيزم، از اين طرف

بــــا داغ كـــربلـــای شـــمــا آتشـم زدند

بــــردنــــد روی نيـــزه دلــم را و بعد از آن

يـــك عمـــر در هـــوای شــما آتشم زدند

گفتم كجاست خانه‌ی خورشيد شعله‌ور؟

گــفتنـــد بـــــوريای شما، آتشم زدند...

تقديم به علمدار صحراي كربلا

مـيـان هــمهمـــه تيــري پــريــد آهسته

 و از نـــگاه تـــري خــون چكيــد آهسته

وآب دســت بـه دامــان مــاه صحرا شـد

همين كه مشك گــريبان دريــد آهسـته

خون خدا
ای آفــتــاب، زخــم تنــت را شــمــاره نیست          
در کهکشان جسم تو غیر از ستــاره نیست
مــارا بــه زخــم هـای تنت، از سپــهر چشم             
غیر از سـتاره ریختن ای مـــاه، چاره نیست

.....

امشب و فردا
امشـب شهـادت نـامه‌ی عشاق، امضا می‌شود
فردا ز خون عاشقــان،ايــن دشـت دريا می‌شود
امشب كنار يـكـدگـــر،بنشــستــه آل مـصـطـفـی
فردا پريشان جمع‌شان، چون قلب زهرا می‌شود
....

آسمان روی زمين افتاد

آفـتاب از شرم خورشيد آب شد، باران گرفت
در گــلوی تـشـنه‌ی پروانه‌ها خون جان گرفت
تـيـغ هـم وقـتی كه می بوسيـد رگهای تو را
لاجرم خون خــورد و بــوی آيــه‌ی قرآن گرفت
...