مثيرالاحزان و منيرسبل الاشجان

 اين كتاب از نجم‌الدين جعفربن‌محمدبن هبة‌الله‌ بن نما الحلي است. نويسنده از اهالي حله است. حله در زمان دولت زيد (كه از جمله خاندان حكومتگر شيعي بوده‌اند) رشد و توسعه‌ي قابل توجهي نمود به گونه‌اي كه يكي از مراكز تجمع علما ، فقها، شعرا، فلاسفه و ديگر دانشمندان گرديد و تا سده‌ي دهم هجري ادامه يافت تا اينكه مركز فرهنگ و علوم اسلامي به كربلا انتقال يافت.

اللهوف(ملهوف) علي قتل الطفوف

نويسنده‌:       
رضي‌الدين، علي بن موسي بن جعفرملقب به «ابن طاووس» از بزرگان علماي اماميه و جامع علوم مختلف است. اين عالم زاهد و پارسا صاحب كراماتي بوده كه علامه حلي به برخي از آن‌ها اشاره كرده است. وي را مستجاب‌الدعوه و واقف براسم اعظم دانسته‌اند و از برخي تأليفاتش برمي‌آيد كه به ملاقات حضرت ولي عصر(عج) نائل شده و برخي نكات را از محضر حضرت استفاده كرده و از جمله اسم اعظم را از زبان مبارك امام زمان(عج) آموخته است. وي داراي نفس عجيب و بسيار تأثيرگذاري بوده است.
از كثرت ورع و تقوي او را «قدوة ا لعارفين و مصباح المجتهدين» لقب داده اند. از دادن ...

تاريخ مدينه‌ي دمشق

نويسنده‌ى كتاب
ابوالقاسم على بن حسن بن هبة اله شيبانى دمشقى، معروف به ابن عساكر، فقيه، محدث، مورخ، جامع علوم معقول ومنقول و ملقب به شيخ الاسلام از جمله دانشمندان بزرگ اسلامى است.وى در شام مى‌زيسته است و از اعاظم و فقهاى بزرگ مذهب شافعى در قرن‌هاى‌ پنجم و ششم هجرى بوده است. در وصف علم او همان بس كه گفته‌اند: او درياى علمى‌است كه ساحل ندارد. ابن‌عساكر در سال (499هجرى) در شام به دنيا آمد و در همان شهر پرورش يافت. در سال(510 هجرى) راهى بغداد شد و در مدارس نظاميه از محضر بزرگان و علماى فقه و حديث استفاده نمود و

تاريخ طبري

نويسنده:
«ابوجعفرمحمّدبن‌جریربن‌یزید طبری آملی» درسال224 یا 225هجری درآمل به دنیا آمد. شهری که چهره‌های بسیاربزرگی در روزگاران گذشته از آن برخاستند و در روزگار ما نیزتحفه‌های بزرگی را به ارمغان آورده‌است که ازآن جمله می‌توان به حضرات آیات، جوادی آملی وحسن زاده‌ی آملی اشاره کرد.
  در قرون اولیه‌ی تاریخ اسلام؛ یعنی، درمحدوده‌ی قرن‌های دوم و سوم هجری این سرزمین از اهمیّت فوق‌العاده‌ای برخوردار بودو وقایع بسیارمهمی

مقدمه
كربلا وحادثه‌ی عاشورا جوشش گاه ايمان ومعرفت وآموزش‌گاه عزت و رهايی وحريت است. چهارده قرن است كه خون پاك وتراوای حسين از حنجر تشنه‌ی فريادگرش، مويرگ‌های تاريخ را می‌نوازد ونسيم حيات در كوچه كوچه وجود انسان‌ها وجامعه‌ها می‌وزاند.