میلاد دو رسول

این آفتاب که امروز مشرق چشم های حسین را به میهمانی کهکشانی از لبخند برده است، اکبر است. این شکوفه که بر شاخسار وجود لیلا شکفته، علی است. می‌بینی هرچه زیبایی است خداوند در تبسم این کودک نشانده است.
یازده شعبان است، ماه پیامبر. پیامبر کوچکِ حسین چشم گشوده است. پدر، پیشانی روشنش را می بوسد، مادر نیز. سه تبسم در هم گره می خورند و بهار در خانه ی حسین آغاز می شود.
کاروان، کاروان شادی می رسد. علی(ع) در را می نوازد، در گشوده می شود. نوزاد را به آغوشش می سپارند.
می پرسند نامش چیست و حسین (ع) نرم و متواضعانه پاسخ می دهد. اگر هزار فرزند داشته باشم نام همه را علی خواهم گذاشت. نسیم بوسه ی علی(ع) نیز بر پیشانی کودک می نشیند. شگفتا! نسیم همه ی بوسه ها بر پیشانی می وزد!

فرشتگان آمده اند، همهمه ی بال هایشان سپید در سپید گستره ی خانه ی حسین(ع) را پوشانده است.
مبارک باد این نوزاد، خجسته و خوش فرجام باد این فرزند! چه قدر شبیه پیامبر است. چه قدر شبیه مسیح.
یا حسین! جد مادرش، عروه بن مسعود ثقفی شبیه مسیح بود. شبی که پیامبر سیر آسمان می کرد، در معراج خویش مسیح را دید و با شگفتی گفت: چه قدر شبیه عروه است و اینک فرزند لیلا، همسان عیسی است. همانند عروه.
 دو پیامبر در فرزندت خلاصه شده اند. ما فرشتگان به زیارت دو رسول آمده ایم به دیدار مسیح و مصطفی.
حسین می خندد. فرشتگان گهواره را طواف می کنند و لبخندهای کودک را به شوق جرعه جرعه می  نوشند.
در آشوب خیز این سال _ سال سی و سوم هجری _ سال تلخ کامی مدینه، سال ازدحام ابرهای سیاه، سال اندوه و درد، بیست و سه سال گذشته از تنهایی و غربت و صبوری علی(ع) این ولادت شهدی است که در کام خانواده ی علی(ع) می نشیند و بشارتی است که فلب های زخم زده را به میهمانی شادابی و شگفتی می کند.
علی کوچک حسین می خندد. حسین نیز و همه ی فرشتگان و آسمانیان لبخند می زنند. گهواره تکان می خورد. فطرس آمده است تا به پاس محبتی که از حسین دیده است، گهواره جنبان علی باشد.
دو فرشته ی بزرگ خدا، جبرئیل و میکائیل که روزگاری، لای لای شان نغمه ی آرامش کودکی حسین بود، در کنار گهواره ی علی نشسته اند.
این کودک محبوب زمین و آسمان است، مثل پیامبر. آن قدر شبیه پیامبر است که از خاطر جبرئیل یادهای شیرین بیست و سه سال همراهی با پیامبر می گذرد .
مبارک باد ولادت دوباره ی پیامبر، خجسته باد ولادت اکبر در ماه پیامبر.